سرمقاله

سرمقاله: همدلی و هم صدایی

این سرمقاله اشارتی کوتاه به دو چالش عمدۀ فراروی رهبران تغذیۀ کشور داشته و ضمن ترسیم خط مشی انجمن، همگان را برای حل این دو چالش فرا می خواند.

در ماهی که گذشت مدیران تغذیۀ کشور عمدتاً از گروه های تغذیه در دانشگاههای علوم پزشکی کشور و وزارت بهداشت باردیگر گرد هم آمدند تا برخی از مهمترین موانع و راه کارهای هدف گذاری مشترک و کار گروهی را در چندین نشست در طی دو روز به بررسی و تمرین گذارند.

شاید اولین مشاهده آن بود که مدیران و متخصصان نغذیۀ کشور از دراختیار داشتن یک افق و چشم انداز مشترک به عنوان هدف کلی رشته محروم مانده اند. تردیدی نیست که حرکت گروهی موثر در درون یک رشته تنها زمانی امکان پذیر است که بتوان راستا و جهت مشخصی را به تک تک تلاشهای افراد داد. این موضوع تضادی با تخصصی شدن روزافزون دانش آموختگان در دنیای کنونی ندارد.

تخصصی شدن، پدیده ای است اجتناب ناپذیر که بیشتر با روش های عمل و تکنیک ها سرو کار دارد، در حالی که هدف مشترک، با آرزوها و آمال افراد همگروه گره خورده است. آنچه از رهبران رشتۀ تغذیه در کشور انتظار می رود، تعریف و متبلورسازی این تصویر و آرزوی بزرگ برگرفته از نظر تک تک تغذیه شناسان کشور به عنوان محور اتحاد درون رشته ای است.

محدودیت عمدۀ دیگر بسیاری از مدیران، موضع گیری مکرر در بحث ها و تلاش در جهت پاسخگویی با اتکا به دانش شخصی است. البته این همان چیزی است که شاید در دانشگاه های کشور به صورت یک آئین درآمده و تلویحاً آموزش داده می شود. در حالی که یافتن موثر مشکلات و راه حل ها اساساً با طرح زنجیره ای از پرسش های کلیدی بدون قضاوت و پاسخگویی جهت دار شروع می شود. شاید این همان تقابل دو مفهوم "مناظره" و "گفتمان" است؛ کار گروهی و پیشرفت نیازمند گفتمان همدلانه بین افراد می باشد، حال آن که سنت دانشگاهی در کشور برپایۀ مناظره و تفریق آرا استوار شده است.

بدین ترتیب، در حالی که جامعۀ تغذیۀ کشور با رشد قابل توجه کمی و کیفی در گرایش های مختلف مواجه شده، اما هنوز در حل دو مشکل اساسی فراروی تعامل درون رشته ای و نیز با سایر رشته ها، و در نتیجه پیشرفت و جهش ناتوان مانده است.

در این میان، انجمن تغذیه ایران به عنوان خانۀ مشترک همۀ تغذیه شناسان کشور از فرصتی تاریخی برخوردارست. انجمن هم اینک نهادی در حال گذار است که رو به سوی تغییر قالب ساختاری و علمی شدن فرآیندها و فعالیت ها دارد. پیش نیاز این حرکت اخیراً به سفارش هیأت محترم مدیرۀ قبلی و به واسطۀ مطالعۀ جامع پیشینه و سناریوهای فراروی انجمن توسط استاد گرانقدر رشتۀ تغذیه جناب آقای دکتر حسین قاسمی که پیشتر نیز مفهوم امنیت غذا و تغذیه را طی دو دهۀ گذشته در کشور و برنامه ریزی های کلان ملی وارد ساخته بودند، در اختیار قرار گرفته است. در کنار این گذار ساختاری و کارکردی، انجمن این فرصت را مغتنم می شمارد تا در دورۀ دو سالۀ فعالیت هیأت مدیرۀ جدید خود و با همکاری دو ذی نقش کلیدی یعنی دانشگاههای علوم پزشکی و دفتر تغذیۀ وزارت بهداشت، تلاشش را بر ظرفیت سازی تخصصی همراه با هموار ساختن مسیر همدلی و هم صدایی سرمایۀ عظیم دانش آموختگان تغذیۀ کشور و تسهیل فرهنگ گفتگو و کار گروهی متمرکز نماید.

در خاتمه بر خود لازم می دانم از زحمات و تلاش های بی دریغ و صادقانه همکار ارجمندم جناب آقای دکتر محمد رضا وفا رئیس، سرکار خانم جوادزاده دبیر و نیز سایر اعضای هیات مدیره قبلی انجمن سپاسگزاری و توفیق هر چه بیشتر اعضای جدید را در پیشبرد اهداف عالیه انجمن، از خداوند متعال مسئلت نمایم.

دکتر مجید حاجی فرجی
رئیس انجمن تغذیه ایران